Ég á fyndnasta son í heimi.  Ég held að það sé algjörlega óhætt að fullyrða það.  Drengurinn er harður Megasar-aðdáandi og hefur endalaust gaman af því að tæta kvenmannsnærföt.  Snemma beygist krókurinn.

Valur hefur áttað sig á því að hann getur framleitt hin undarlegustu hljóð með munninum og eftir þessa uppgötvun talar barnið gjörsamlega út í eitt.  Það er auðvitað ekki nokkur lífsins leið að skilja hvað hann segir annað en mamma (sem á samt ekkert endilega við mig) og Megasar-textann hans.  Hann þrammar um alla íbúðina, tætir allt sem hann nær í og syngur hástöfum "Lóa Lóa Lóa" á meðan.  Svo lítur hann upp og skellihlær að eigin fyndni.

Og þá að nærfataáráttunni.  Herra Kjaftaskur komst í nærfataskúffuna mína um daginn.  Hún var örlítið opin og í frábærri hæð fyrir einstakling sem er ekki hærri en um 75-80 cm.  Þarna komst hann sko heldur betur í feitt.  Áður en ég fékk rönd við reist hafði hann rifið upp úr skúffunni gríðarlegt magn af nærbuxum, brjóstahöldurum, nælonsokkabuxum og bikiníum.  Hann hafði lítinn áhuga á að skoða flíkurnar gaumgæfilega, aðalmarkmiðið var að ná sem flestu upp úr skúffunni á sem skemmstum tíma.

Okkur foreldrunum þótti athæfið svo hrikalega fyndið að við gátum hreinlega ekki stoppað hann.

Uppáhalds staður Vals í íbúðinni er baðherbergið.  Það er fátt skemmtilegra en að fá að leika sér þar inni, og helst alveg óáreittur.  Skúringarfatan er óheyrilega spennandi, ruslafötuna er hægt að tæta niður í frumeindir og undir vaskinum er nóg af rörum og krönum þar sem hægt að æfa sig í pípulagningum.

En skemmtilegast er þó að komast í það sem er bannað.  Um daginn lagði ég barnið frá mér og gekk frá einhverju smotteríi.  Á þeim örfáu mínútum sem liðu trillaði Valur inn á bað og rústaði því algjörlega.  Það var eins og stormsveipur hefði farið um það.  Ruslið var komið í tætlur, skúringarfatan á hvolf og það sem meira er, klósettsetan lá úti á miðju gólfi!  Mitt í öllu draslinu sat lítill pjakkur rígmontinn með afrekið.

Ég læri ekki af reynslunni því stuttu eftir þetta lagði ég Val aftur frá mér til að geta gengið frá einhverju dóti.  Að sjálfsögðu fann ég Val inni á baði og þá hafði hann uppgötvað nýtt dót.  Þegar ég kom að honum sat hann á fallega hvítri ábreiðu úr klósettpappír.  Klósettrúllan á standinum var hins vegar alveg tóm.

Það er spurning hvort við erum að gera einhver mistök að útbúa sérstakt barnaherbergi.  Kannski ættum við bara að leyfa honum að sofa í baðinu.