Jæja jæja jæja... Frá mér hefur hvorki heyrst hósti né stuna í rúmlega hálfan mánuð.  En örvæntið ekki kæru vinir, ég er við hestaheilsu eða svona hér um bil.  Smá særindi í hálsi, örlítill hor í nebbaling og stöku hnerri hrjá mig en það er nú engin nýlunda í Sunnulandi.  Andleg heilsa er það sem skiptir máli.  Og hér er sko heldur betur sól í hjarta og gleði í lund.  Ég er komin heim.

Já, home sweet home.  Efstaleitið, leitið fagra, er nú mitt annað heimili.  Þar stunda ég vefstjórn af kappi með bros á vör.  Já, svei mér þá, ég brosi allan hringinn.  Marga hringi bara.  Síðan ég byrjaði 23. ágúst hef ég sennilega talað meira heldur en í allt sumar samanlagt.  Ég blaðra gjörsamlega út í eitt enda þarf ég að losa um uppsafnað blaður sem var við það að sprengja á mér skrokkinn uppi á Grjóthálsi í sumar.  Það tekur mig að öllum líkindum nokkrar vikur að ná núllstöðu á blaðurmælinum, þangað til verð ég eins og ég var í grunnskóla: síblaðrandi.

En talandi um skóla.  Nú byrjar háskólinn aftur og ég þykist ætla að gera stóra hluti þar í vetur.  Síðasta vor var ég komin með upp í kok af skóla en nú er kominn september og þá kemur alltaf þessi skóla-tilhlökkun upp í mér.  Einhverra hluta vegna held ég að þetta ár verði öðruvísi en hin fyrri, ég hafi endalausan kraft og nennu til að læra, ég vinni öll verkefni af miklum metnaði og eldmóði og þar fram eftir götunum.  Innst inni veit ég þó að þetta er bölvuð vitleysa og í miðjum október þegar ég þarf að fara að skila ritgerðum þá á ég eftir að vilja æla yfir tölvuna og hætta í skólanum.  En um daginn þá reiknaði ég það út að ef ég klára 30 einingar í vetur þá er ég nú bara svo gott sem búin, bara ein "lítil" mastersritgerð eftir og þá ætti ég að vera búin með skóla for good.  Sjitt hvað tíminn líður hratt.

Annars ákvað ég nú að poppa námið mitt aðeins upp í vetur og skrá mig í rússnesku í fjarnámi í Verzló.  Nú tel ég mig s.s. vera orðna 18 ára Verzlómær, frá toppi oní tær (engar brækur, komd' og vertu sprækur - hárið mitt er ljóst, með silíkonu brjóst, la la laaa laaa...) og eins og sönnum Verzlingi sæmir þá skrifa ég z í Verzló.  Rússneska, da!

Já já, vinna, skóli, mömmó, ég ætla sko að gera allt í vetur.  Og það með bros á vör!  Jeij.

Þangað til næst,
Little miss cheerful

Ég er frjáls eins og fuglinn - ég er frjáls!  Já já, ekki entist ég nú lengi í einkageiranum.  Ég held að það sé nú ekki honum sjálfum að kenna, meira svona rangur staður, rangur tími (rangt fólk, röng verkefni... ég gæti haldið endalaust svona áfram).  Ég held að ég sé betri manneskja fyrir vikið og hef örlítið skýrari hugmynd um hvað ég vil verða þegar ég verð stór.  Bara örlítið samt.

Ég hef hins vegar miklu skýrari hugmynd hvað mig langar ekki til að gera í framtíðinni.  Það er engin tilviljun að ég valdi mér meistaranám í íslensku.  Ég valdi það af því að mér finnst íslenska skemmtileg og ég hef mikinn áhuga á að vinna á móðurmáli mínu.  Ef ég hefði áhuga á að vinna á öðrum tungumálum þá hefði ég lagt þau fyrir mig.  Mér finnst undarlegt að lýsa yfir ánægju með menntun mína á þessu sviði, segja að hún sé eftirsóknarverð og láta mig svo tala og skrifa ensku allan daginn.  Ég er mikil tungumálamanneskja en enska hefur aldrei verið mín sterkasta hlið.

Á föstudaginn skálaði ég í freyðivíni og fékk nautasteik í matinn.  Það var góður dagur.  Á laugardaginn fór ég í kaffiboð aftur til fortíðarinnar.  Elli og frú buðu til ríjúníons og miðað við mannskapinn leið mér eins og ég væri komin aftur í MR.  Ljúft.  Gaman að sjá fólk aftur og gaman að kynnast börnum og mökum kunningjanna.  Á sunnudaginn slakaði ég á í faðmi fjölskyldunnar og skoðaði Ingunni Maríu krúttarapútt.  Sú er sæt maður!  Í gær lagði litla fjölskyldan á Kapló í verslunarleiðangur.  Valur var (nær)fataður upp í númerum sem hann hefur aldrei notað áður og við hjónaleysin töpuðum okkur í Skífunni.  Við fengum okkur hádegismat á kaffihúsinu hennar Höllu (þótt hún hafi ekki verið við) og nutum dagsins til hins ítrasta.  Í dag fór Valur aftur í leikskólann og við Óli versluðum enn meira.  Síðan klukkan 16:00 á föstudaginn held ég að ég sé barasta búin að njóta lífsins og hversdagsleikans meira en í allt sumar samanlagt!

Næstu daga tekur við örstutt "grasekkju" tímabil hjá mér.  Óli á 3 næturvaktir eftir sem þýðir að ég verð ein í vikunni - barnlaus og alveg makalaus!  Men hvað ég ætla að njóta þess að gera eitthvað fyrir mig.  Einhverjar hugmyndir hvað ég get gert?

P.s.  Ég biðst afsökunar á hvað þetta var yfirborðskennt og leiðinlegt blogg.
P.p.s.  Mig langar í nammi.

Er hægt að komast nær árinu 2001 en þetta???

Stefán í partýi í Reykjafold í apríl 2001

Stefán í partýi á Arnargötu í ágúst 2006

Ekki nóg með að maðurinn hafi ekki breyst hætishót á þessum 5 árum sem liðin eru heldur stillir hann sér nákvæmlega eins upp fyrir myndavélina og gott ef hann er ekki bara með sama bindið!  Ef þetta er ekki að vera trúr þemanu þá veit ég ekki hvað...

I've had the time of my life... Men ó men hvað ég skemmti mér mikið í gær.  Útihátíðin Arnargata 2006 var án efa besta útihátíðin í ár.  Engin nauðgun, ekkert dópmál, blast from the past frá árinu 2001, fáránlega mikið magn af áfengi innbyrt, varðeldur, flugeldar og ég veit ekki hvað og hvað.

Pottþétt Gelgja strikes back.  Comeback diskurinn svínvirkaði og var á repeat allt kvöldið.  Tribjútið til ársins 2001 var æðislegt.  Allt var í anda ársins 2001, föt jafnt sem hegðun og drykkja.  Mér leið eins og ég væri 21 árs all over again.

Ég mætti með myndavél í partýið en ég er ömurlegur ljósmyndari.  Ekki nóg með að ég sé ekkert gríðarlega hittin manneskja (sbr. þessa mynd)

 heldur er ég líka alltaf svo upptekin við að skemmta mér að ég gleymi að taka myndir.  Það kemur sér því einstaklega vel að eiga góða vini sem taka myndavélina að sér og fylla kortið fyrir mann.

Annars eru komnar inn 99 myndir frá kvöldinu hér.

Nokkrir punktar sem gott er að hafa í huga þegar myndirnar eru skoðaðar:

Þetta var kvöldið þar sem mér þótti sniðugt að reyna að koma tungunni eins langt út úr mér og mögulegt er.  God knows why...

Þetta var kvöldið þar sem allir voru á sneplunum

Þetta var kvöldið þar sem rauðir leðurbolir þóttu kúl aftur

Já, svona var nú það.  Myndirnar tala sínu máli.

Íþróttamenn mættu nú aðeins fara að athuga heimildir sínar betur.  Rétt í þessu var tilkynnt í hádegisfréttum að FH hafi verið slegið út úr forkeppni Meistaradeildarinnar þegar liðið tapaði fyrir stelpuliði Legia frá Póllandi.

Ég þykist viss um að Íslandsmeistararnir hafi ekki keppt við kvennalið í Meistaradeildinni þannig að annaðhvort er hér um að ræða hreina og klára heimsku fréttamannsins eða kvikindislegt skot á leikmenn FH.

Já, klárlega þessir tveir kostir.  Það er algjörlega útilokað að mér hafi misheyrst.

Þekkiði þennan titil?  Ofurhljómsveitin Beaten Bishops ætlaði að meika það á ensku hér um árið.  Æ, það fór þeim nú bara betur að heita Sálin hans Jóns míns á okkar ástkæra ilhýra...  En það var nú ekki það sem ég ætlaði að blogga um.

Blogg dagsins í dag er um leitina að draumnum sem týndist einhvers staðar á leið minni til fullorðinsáranna.

Þegar ég var yngri hafði ég afskaplega frjótt ímyndunarafl og mikla sköpunargáfu.  Já, ég var jafnvel listræn á köflum og nokkuð hæfileikarík, þótt ég segi sjálf frá.  Ég var algjörlega óbeisluð í hugsun þótt ég hafi nú yfirleitt haft örlitla stjórn á því sem ég lét út úr mér í áheyrn annarra.  Ég hafði mikið sjálfstraust og naut þess í botn að baða mig í sviðsljósinu.  Mér fannst ekkert mál að tala frammi fyrir stórum hóp, flytja fyrirlestra, syngja eða leika.  Ég var mikil draumóramanneskja og þegar ég var ein lifði ég í mínum eigin hugarheimi sem átti fátt sameiginlegt með raunveruleikanum.  Ég talaði mikið við sjálfa mig og setti á svið heilu leikritin fyrir sjálfa mig í aumingjalegri tilraun til að gera drauma mína raunverulega.  Ef ég þóttist vera fræg leikkona í útlöndum fóru þessar samræður milli mín og mín fram á ensku eða dönsku, burt séð frá því hversu mikil kunnátta mín var í þessum tungumálum.

Þessir draumar mínir gátu snúist um hvað sem er og tengdist viðfangsefnið oftar en ekki því sem var í deiglunni hverju sinni.  5 ára gömul stóð ég t.d. eitt sinn fyrir framan spegilinn með greiðu og reyndi að greiða toppinn á mér upp og til hliðar með vatni.  Ég reyndi að líkjast Hófí, sem þá hafði verið kosin Miss World.  Draumurinn var að verða fegurðardrottning alveg eins og hún.  Síðar ætlaði ég að verða fræg söngkona, þá leikkona, atvinnukona í íþróttum, frægur búningahönnuður í Hollywood, rithöfundur og ég veit ekki hvað og hvað.  Síðast en ekki síst ætlaði ég að vinna Eurovision fyrst Íslendinga! (Við skulum nú ekki endilega útiloka þann draum...)  Alltaf ætlaði ég til útlanda að meika það.

Eftir því sem ég varð eldri varð ég jarðbundnari og raunsærri.  Ég tónaði því draumana örlítið niður svo að það yrði kannski dálítið auðveldara að láta þá rætast.  Á einhvern óskiljanlegan hátt endaði ég í stjórnmálafræði í Háskólanum og svo í íslenskri málfræði.  Nú er ég ráðsett móðir í Vesturbænum sem veit ekki enn hvað hún vill verða þegar hún verður stór og hefur týnt draumum sínum.

Þegar maður lítur yfir samfélagið sér maður alltaf fleiri og fleiri einstaklinga sem maður kannast við sem eltust við drauma sína og létu þá rætast að einhverju leyti í það minnsta.  Þegar ég sé þetta þá sé ég eftir því að hafa ekki haldið betur á spöðunum og reynt að fylgja einhverjum draumnum eftir - innan skynsamlegra marka þó.

Ekki svo að skilja að ég hafi það ekki gott eins og er, þvert á móti.  Ég myndi ekki vilja skipta á því sem ég hef núna og einhverju glans og glamúrlífi fræga fólksins.  Mig langar bara að eiga draum sem væri hugsanlega mögulega kannski hægt að eltast við án þess að yfirgefa allt hitt.  Ég las fyrir stuttu viðtal við nokkrar konur sem höfðu snúið við blaðinu og farið að gera það sem þær hafði alltaf dreymt um.  Þær fóru í nýtt nám eða skiptu um starfsvettvang.

Ég held að vandinn felist fyrst og fremst í því að ég veit ekki hvað ég vil verða þegar ég verð stór.  Ef ég vildi verða læknir þá væri vandinn úr sögunni.  Það þýddi aðeins að ég þyrfti að skrá mig í læknisfræði og bamm! 10-12 árum síðar væri ég orðin læknir.  Ég hef bara ekki minnsta áhuga á því.

Nú ætla ég að leggja smá könnun fyrir lesendur mína (sem eflaust hafa gefist upp á að lesa núna sökum lengdar bloggsins).  Hér koma nokkrar tillögur um nýja drauma sem ég get gælt við.  Kjósið hvað hæfir mér best í kommentakerfinu.

• Eyða heilu sumri á Bahamas og læra strápilsagerð.
• Eyða heilu sumri í London/New York/ og skrifa skáldsögu sem síðar slær í gegn og verður gerð kvikmynd eftir.  George Clooney verður í aðalhlutverkinu.
• Eyða heilu sumri á Indlandi og læra indverska matargerð.  Slá svo í gegn sem sjónvarpskokkur á Skjá einum.
• Eyða heilu sumri í Vín, læra að syngja og slá í gegn í Metropolitan.
• Eyða heilu sumri í endurhæfingu eftir lýtaaðgerð, fitusog og megrun og verða svo Miss World.

Já, þetta eru möguleikarnir.  Kjósið nú eins og vindurinn!

Rétt í þessu var útvarpsmaðurinn á Rás 2 að segja frá innlendu plötu vikunnar en það er 100 íslenskir sumarsmellir.  Hann sagði að á plötunni væri að finna klassísk íslensk dægurlög og svo inn á milli lög sem væru, eins og hann orðaði það, "nett hallærisleg".  Því næst tilkynnti hann að nú ætlaði hann að spila eitt af þessum svokölluðu "nett hallærislegu lögum".  Ég beið spennt enda er ég oft fylgjandi hallærislegri tónlist.

Fyrstu tónar lagsins hljómuðu í eyrum mér og ég þekkti lagið á augabragði.  Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég fagnað þessu lagavali gríðarlega, raulað með og jafnvel dillað mér örlítið.  En ég var svo sjokkeruð á því að útvarpsmaðurinn skyldi hafa flokkað þetta lag sem "nett hallærislegt" að ég vissi ekki hvað ég átti af mér að gera.  Lagið var ofur 80's smellurinn Lífið er lag sem tók þátt í undankeppni júróvisjon 1987 og lenti í 2. sæti.

Nú skulum við hafa eitt á hreinu.  Eiríkur Hauksson er ALDREI hallærislegur.  Ekki heldur "nett hallærislegur".  Rauðhærði rokkarinn er sennilega allra mest kúl söngvari Íslands fyrr og síðar!  Og lagið er ekki heldur hallærislegt, ég er enn á því að við hefðum átt að senda það til Brussel frekar en Hægt og hljótt.  Ég skal þó viðurkenna að Sigga Beinteins var "nett hallærisleg" sem bakrödd.  Jafnvel örlítið meira en það.

Fyrir þá sem hafa fylgst spenntir með gönguafrekum sonar míns þá er það helst í fréttum að hann gengur enn.  Hins vegar er hann hættur að borða.  Já, maður fær víst ekki bæði haldið og sleppt.

Um þessar mundir lifi ég fyrir helgarnar.  Ég tek því föstudeginum 28. júlí afskaplega fagnandi því það þýðir aðeins eitt: eftir tæpan klukkutíma verður komin helgi.  Þessa helgina er reyndar ekkert bókað þannig að ég hef ekkert sérstakt til að hlakka til - annars en að þurfa ekki að fara í vinnuna.  En það er í sjálfu sér alveg nóg fyrir mig.  Þessa helgina er Óli að vinna þannig að ég og Valur þurfum að finna okkur eitthvað sniðugt að gera án þess að vekja kallinn.  Ef einhver hefur gríðarlegan áhuga á að bjóða okkur í heimsókn þá er um að gera að hringja í okkur.  Við sitjum spennt við símann.  Okkur finnst kökur góðar...

Af Kapló-liðinu er annars fátt í fréttum.  Valur tók upp á því á síðasta laugardag að ganga eins og herforingi.  Síðar um daginn áttaði hann sig á því að það væri hinn mesti glæfraskapur, já blátt áfram stórhættulegt, og steinhætti því að stunda slíkt stönt án þess að halda sér í.  Ég var orðin örvæntingarfull um að þetta hefði verið svona one time only show hjá syni mínum.  Alveg sama hvað við reyndum, hann ætlaði sko ekki að labba.  En í morgun tók hann sig aftur til og lét reyna á gönguhæfileikana.  Og viti menn, hann gengur!  Nú er bara spurning hvað hann ætlar að stunda þessar æfingar lengi.  Kannski er þetta bara svona einu sinni í viku, hver veit.

Jiminn eini, ég er nú alveg glötuð.  Ég hef nákvæmlega ekkert að segja.  Sit bara aumingjaleg með hor í nefinu og örugglega kusk í naflanum og reyni að láta tímann líða.  Ég held í alvörunni að hann hafi aldrei liðið svona hægt.  Ég held ég taki nú bara undir orð nágrannakonu minnar: "bið, endalaus bið..."

Jæja, hér kemur helgaröppdeitið.  Ljómandi góð helgi er liðin og við hefur tekið hundleiðinlegur mánudagur með tilheyrandi geispi og þreytu og einskis til að hlakka til... ja, annars en að fara heim úr vinnunni á eftir.

Herra Bjössi og Frú Erna giftu sig á laugardaginn og buðu til stórglæsilegrar veislu.  Ég dansaði meira en orð fá lýst og var á háum pinnahælum allt kvöldið!!!  Já, ég sagði HÁUM PINNAHÆLUM, takk fyrir takk!  Ég hafði keypt mér ýkt flottan kjól í Svíþjóð og fannst ekki viðeigandi að vera í adidas eða pumaskóm við þannig að ég splæsti í támjóa spariskó með pinnahæl.  Miss Jay, runway diva úr ANTM, hefði nú sjálfsagt ekki gefið mikið fyrir tilburði mína á hælunum en ég datt þó alla vega ekki þrátt fyrir afar riskí dansspor á köflum.  Mætti jafnvel kalla þau hreint og beint heimskuleg miðað við klæðaburð og áfengismagn.  En ég komst heim á endanum ósködduð og alsæl.

Elsku Erna og Bjössi, takk fyrir okkur.  Þetta var frábært.

En talandi um spor.  Laugardagurinn var einmitt merkilegur fyrir aðrar sakir líka.  Sonur minn ákvað skyndilega að það væri óþarfi að henda sér alltaf í gólfið og skríða til að komast á milli staða.  Fyrir hádegi gekk minn maður eins og herforingi enda vegleg verðlaun í boði fyrir hvert stigið skref.  Foreldrarnir gengu um stofuna með gráfíkjur í lófanum og göngugarpurinn elti gotteríið samviskusamlega.  Eftir hádegisblundinn átti auðvitað að endurtaka leikinn en þá beit Valur það í sig að hann gæti ekki með nokkru móti gengið.  Hann var frekar til í að fórna namminu heldur en að taka nokkur skref.  Afi hans kom svo og sótti hann áður en við fórum í brúðkaupið og hann trúði auðvitað ekki orði af því sem við sögðum.  Sem betur fer vorum við forsjál og tókum fyrstu skrefin upp á video.  Við eigum sönnunargögn.  Hér er einmitt mynd af Val að labba til pabba síns.

Í gær hélt Valur uppteknum hætti.  Hann ætlaði sko ekki að ganga.  Þó tók hann tvö skref hjá ömmu sinni og afa og tvö heima þannig að hann kemst sjálfsagt aftur í stuð bráðlega.

Við skelltum okkur í göngutúr um Elliðaárdalinn í gær.  Ástandið hleypti okkur víst ekki lengra út úr bænum þann daginn.  En göngutúrinn var fínn og veðrið mjög gott.

Já, góð helgi er liðin.  Nú er bara að byrja að telja niður fyrir næstu helgi.

Ég á fyndnasta son í heimi.  Ég held að það sé algjörlega óhætt að fullyrða það.  Drengurinn er harður Megasar-aðdáandi og hefur endalaust gaman af því að tæta kvenmannsnærföt.  Snemma beygist krókurinn.

Valur hefur áttað sig á því að hann getur framleitt hin undarlegustu hljóð með munninum og eftir þessa uppgötvun talar barnið gjörsamlega út í eitt.  Það er auðvitað ekki nokkur lífsins leið að skilja hvað hann segir annað en mamma (sem á samt ekkert endilega við mig) og Megasar-textann hans.  Hann þrammar um alla íbúðina, tætir allt sem hann nær í og syngur hástöfum "Lóa Lóa Lóa" á meðan.  Svo lítur hann upp og skellihlær að eigin fyndni.

Og þá að nærfataáráttunni.  Herra Kjaftaskur komst í nærfataskúffuna mína um daginn.  Hún var örlítið opin og í frábærri hæð fyrir einstakling sem er ekki hærri en um 75-80 cm.  Þarna komst hann sko heldur betur í feitt.  Áður en ég fékk rönd við reist hafði hann rifið upp úr skúffunni gríðarlegt magn af nærbuxum, brjóstahöldurum, nælonsokkabuxum og bikiníum.  Hann hafði lítinn áhuga á að skoða flíkurnar gaumgæfilega, aðalmarkmiðið var að ná sem flestu upp úr skúffunni á sem skemmstum tíma.

Okkur foreldrunum þótti athæfið svo hrikalega fyndið að við gátum hreinlega ekki stoppað hann.

Uppáhalds staður Vals í íbúðinni er baðherbergið.  Það er fátt skemmtilegra en að fá að leika sér þar inni, og helst alveg óáreittur.  Skúringarfatan er óheyrilega spennandi, ruslafötuna er hægt að tæta niður í frumeindir og undir vaskinum er nóg af rörum og krönum þar sem hægt að æfa sig í pípulagningum.

En skemmtilegast er þó að komast í það sem er bannað.  Um daginn lagði ég barnið frá mér og gekk frá einhverju smotteríi.  Á þeim örfáu mínútum sem liðu trillaði Valur inn á bað og rústaði því algjörlega.  Það var eins og stormsveipur hefði farið um það.  Ruslið var komið í tætlur, skúringarfatan á hvolf og það sem meira er, klósettsetan lá úti á miðju gólfi!  Mitt í öllu draslinu sat lítill pjakkur rígmontinn með afrekið.

Ég læri ekki af reynslunni því stuttu eftir þetta lagði ég Val aftur frá mér til að geta gengið frá einhverju dóti.  Að sjálfsögðu fann ég Val inni á baði og þá hafði hann uppgötvað nýtt dót.  Þegar ég kom að honum sat hann á fallega hvítri ábreiðu úr klósettpappír.  Klósettrúllan á standinum var hins vegar alveg tóm.

Það er spurning hvort við erum að gera einhver mistök að útbúa sérstakt barnaherbergi.  Kannski ættum við bara að leyfa honum að sofa í baðinu.

Sonur minn byrjar í leikskóla og ég fæ eyrnabólgu.  Er það ekki eitthvað öfugsnúið?

Ég fór til læknis í morgun vegna þess að ég er búin að vera með hellu fyrir eyrunum í nokkra daga.  Mér líður eins og ég hafi verið að koma út af mjög háværum tónleikum, ég er með stanslaust suð fyrir eyrunum.  Venjulega kippir maður sér nú ekki upp við slíkt en þegar eftirköst tónleikanna vara í tæpa viku þá verður þetta dálítið þreytandi til lengdar.  Einkum og sér í lagi vegna þess að ég fór ekki á neina tónleika.  Það hefði nú verið skömminni skárra held ég.

Ég fékk eyrnadropa sem eiga að losa helluna og suðið.  Ég ákvað að skella þessu bara strax í eyrað á mér þegar ég var búin að leysa lyfseðilinn út.  Ég opnaði túpuna og skvetti gumsinu inn.  Droparnir voru eins og bráðið smjör og eyrun á mér voru eins og smjörsteiktir sveppir eftir meðferðina.  Afskaplega glansandi og lekker.

Eftir þetta tók ég upp símann og hringdi eitt stutt símtal.  Smjördroparnir klesstust mjög auðveldlega í símann og þegar ég hætti að tala leit hann út eins og, ja, ekki smjörsteiktur sveppur kannski.  Frekar eins og smjörsteiktur sími.

Þegar ég kom í vinnuna ákvað ég að þurrka smjörið úr eyrunum á mér með Dominos servíettu.  Mér leið eins og ég hefði þurrkað hvítlauksolíu út úr eyrunum á mér.