|
Um þessar mundir lifi ég fyrir helgarnar. Ég tek því föstudeginum 28. júlí afskaplega fagnandi því það þýðir aðeins eitt: eftir tæpan klukkutíma verður komin helgi. Þessa helgina er reyndar ekkert bókað þannig að ég hef ekkert sérstakt til að hlakka til - annars en að þurfa ekki að fara í vinnuna. En það er í sjálfu sér alveg nóg fyrir mig. Þessa helgina er Óli að vinna þannig að ég og Valur þurfum að finna okkur eitthvað sniðugt að gera án þess að vekja kallinn. Ef einhver hefur gríðarlegan áhuga á að bjóða okkur í heimsókn þá er um að gera að hringja í okkur. Við sitjum spennt við símann. Okkur finnst kökur góðar... Af Kapló-liðinu er annars fátt í fréttum. Valur tók upp á því á síðasta laugardag að ganga eins og herforingi. Síðar um daginn áttaði hann sig á því að það væri hinn mesti glæfraskapur, já blátt áfram stórhættulegt, og steinhætti því að stunda slíkt stönt án þess að halda sér í. Ég var orðin örvæntingarfull um að þetta hefði verið svona one time only show hjá syni mínum. Alveg sama hvað við reyndum, hann ætlaði sko ekki að labba. En í morgun tók hann sig aftur til og lét reyna á gönguhæfileikana. Og viti menn, hann gengur! Nú er bara spurning hvað hann ætlar að stunda þessar æfingar lengi. Kannski er þetta bara svona einu sinni í viku, hver veit. Jiminn eini, ég er nú alveg glötuð. Ég hef nákvæmlega ekkert að segja. Sit bara aumingjaleg með hor í nefinu og örugglega kusk í naflanum og reyni að láta tímann líða. Ég held í alvörunni að hann hafi aldrei liðið svona hægt. Ég held ég taki nú bara undir orð nágrannakonu minnar: "bið, endalaus bið..." |