Blogg dagsins í dag er um leitina að draumnum sem týndist einhvers staðar á leið minni til fullorðinsáranna.

Þegar ég var yngri hafði ég afskaplega frjótt ímyndunarafl og mikla sköpunargáfu.  Já, ég var jafnvel listræn á köflum og nokkuð hæfileikarík, þótt ég segi sjálf frá.  Ég var algjörlega óbeisluð í hugsun þótt ég hafi nú yfirleitt haft örlitla stjórn á því sem ég lét út úr mér í áheyrn annarra.  Ég hafði mikið sjálfstraust og naut þess í botn að baða mig í sviðsljósinu.  Mér fannst ekkert mál að tala frammi fyrir stórum hóp, flytja fyrirlestra, syngja eða leika.  Ég var mikil draumóramanneskja og þegar ég var ein lifði ég í mínum eigin hugarheimi sem átti fátt sameiginlegt með raunveruleikanum.  Ég talaði mikið við sjálfa mig og setti á svið heilu leikritin fyrir sjálfa mig í aumingjalegri tilraun til að gera drauma mína raunverulega.  Ef ég þóttist vera fræg leikkona í útlöndum fóru þessar samræður milli mín og mín fram á ensku eða dönsku, burt séð frá því hversu mikil kunnátta mín var í þessum tungumálum.

Þessir draumar mínir gátu snúist um hvað sem er og tengdist viðfangsefnið oftar en ekki því sem var í deiglunni hverju sinni.  5 ára gömul stóð ég t.d. eitt sinn fyrir framan spegilinn með greiðu og reyndi að greiða toppinn á mér upp og til hliðar með vatni.  Ég reyndi að líkjast Hófí, sem þá hafði verið kosin Miss World.  Draumurinn var að verða fegurðardrottning alveg eins og hún.  Síðar ætlaði ég að verða fræg söngkona, þá leikkona, atvinnukona í íþróttum, frægur búningahönnuður í Hollywood, rithöfundur og ég veit ekki hvað og hvað.  Síðast en ekki síst ætlaði ég að vinna Eurovision fyrst Íslendinga! (Við skulum nú ekki endilega útiloka þann draum...)  Alltaf ætlaði ég til útlanda að meika það.

Eftir því sem ég varð eldri varð ég jarðbundnari og raunsærri.  Ég tónaði því draumana örlítið niður svo að það yrði kannski dálítið auðveldara að láta þá rætast.  Á einhvern óskiljanlegan hátt endaði ég í stjórnmálafræði í Háskólanum og svo í íslenskri málfræði.  Nú er ég ráðsett móðir í Vesturbænum sem veit ekki enn hvað hún vill verða þegar hún verður stór og hefur týnt draumum sínum.

Þegar maður lítur yfir samfélagið sér maður alltaf fleiri og fleiri einstaklinga sem maður kannast við sem eltust við drauma sína og létu þá rætast að einhverju leyti í það minnsta.  Þegar ég sé þetta þá sé ég eftir því að hafa ekki haldið betur á spöðunum og reynt að fylgja einhverjum draumnum eftir - innan skynsamlegra marka þó.

Ekki svo að skilja að ég hafi það ekki gott eins og er, þvert á móti.  Ég myndi ekki vilja skipta á því sem ég hef núna og einhverju glans og glamúrlífi fræga fólksins.  Mig langar bara að eiga draum sem væri hugsanlega mögulega kannski hægt að eltast við án þess að yfirgefa allt hitt.  Ég las fyrir stuttu viðtal við nokkrar konur sem höfðu snúið við blaðinu og farið að gera það sem þær hafði alltaf dreymt um.  Þær fóru í nýtt nám eða skiptu um starfsvettvang.

Ég held að vandinn felist fyrst og fremst í því að ég veit ekki hvað ég vil verða þegar ég verð stór.  Ef ég vildi verða læknir þá væri vandinn úr sögunni.  Það þýddi aðeins að ég þyrfti að skrá mig í læknisfræði og bamm! 10-12 árum síðar væri ég orðin læknir.  Ég hef bara ekki minnsta áhuga á því.

Nú ætla ég að leggja smá könnun fyrir lesendur mína (sem eflaust hafa gefist upp á að lesa núna sökum lengdar bloggsins).  Hér koma nokkrar tillögur um nýja drauma sem ég get gælt við.  Kjósið hvað hæfir mér best í kommentakerfinu.

• Eyða heilu sumri á Bahamas og læra strápilsagerð.
• Eyða heilu sumri í London/New York/ og skrifa skáldsögu sem síðar slær í gegn og verður gerð kvikmynd eftir.  George Clooney verður í aðalhlutverkinu.
• Eyða heilu sumri á Indlandi og læra indverska matargerð.  Slá svo í gegn sem sjónvarpskokkur á Skjá einum.
• Eyða heilu sumri í Vín, læra að syngja og slá í gegn í Metropolitan.
• Eyða heilu sumri í endurhæfingu eftir lýtaaðgerð, fitusog og megrun og verða svo Miss World.

Já, þetta eru möguleikarnir.  Kjósið nú eins og vindurinn!